Արամ ՀՈՎՀԱՆՆԻՍՅԱՆ. Հույսը վերջինն է մեռնում

Մտածում եմ՝ հնարավո՞ր է վերջին հանրահավաքներն իսկապես լավ կազմակերպված բեմադրություն են, ռեժիսորները՝ իշխող ու հարթակի կուսակցությունները: Հնարավո՞ր է Բաղրամյան 26-ում նստածի առաջարկով լինեն մարդկանց հրապարակ հանած, և դիտմամբ են միայն ներքին սարսռեցնող խնդիրներին անդրադառնում, որպեսզի հնարավոր դառնա խորհրդարանը ցրելով ու նոր ընտրություններ կազմակերպելու պատրվակով առժամանակ խուսափել ԵՏՄ-ին միանալու պարտադրանքից (քանի դեռ օրենսդիրն այն չի վավերացրել, ուժի մեջ մտնել չի կարող): Եվ մեր գերգլխավոր ռազմավարական «ընկերոջը» շեղելու, բիրտ միջամտությունից զրկելու նպատակով է առաջին նախագահը հետադեմ կառույցի կազմ մտնելը անշրջելի համարում՝ ընդդիմացող, սակայն քաղաքական օրակարգ ձևավորելու անունակ քսան-երեսուն անձնանց պիտակելով ջղագար ու մարգինալ:

Հնարավո՞ր է այս անգամ հեքիաթն ու իրականությունը համընկնեն:

Մեկնաբանություններ